Hoi de mannen en vrouwen...je hebt vast wel gemerkt dat ik deze blog verhaaltjes met een paar dagen vertraging aan jullie laat doorsijpelen, grotendeels omwille van het vele werk met het censureren van ... onze avontuurlijke avon(d)turen.
Hopelijk is jullie voorraad Kleenexkes nog groot genoeg, want zoals je ( een paar regeltjes verder ) zal merken " geef de mensen een vinger en ze nemen heel je hand "...
Vraag ik gisteren gewoon omwille van de objectiviteit en diversiteit een verslaggeske van de dag....staan ze de dag later er al meteen met een heus A3 formaat aan tekst !
Wat nog niet zo erg is, ware het niet dat ik niemand anders meer bereidt vindt, potdorie...
Misschien moet ik nu echt minder op de ontspanknop gaan drukken om terug zelf te schrijven, het censureren kost me immers meer tijd !
Dus misschien wel voor de laatste keer, het woord aan Marianne...
Het was alweer een rijkgevulde dag. Iedereen was mooi op tijd aan de ontbijttafel in het sympthieke hotelletje in Vik. Al vlug vertrok Gisly (onze gids/chauffeur) met ons naar het vrij ongerepte natuurgebied. Met de traktor en op een open hooiwagen hobbelden we over het terrein, eerst de gloeiende polders, daarna de zwarte vlakte met lavazand, zover het oog kon reiken. Toen kwamen we dichterbij de zee en onze klimpartij: op naar het domein van een groot aantal broedvogels. De hoge rotsen herbergen daar tal van zeevogels zoals een grote bruine soort meeuw: eigenlijk een roofvogel die ons zou aanvallen om de jongen te beschermen. Een kleinere soort witte zeevogels was allom tegenwoordig, maar vooral ... inderdaad papegaaiduikers. Iedereen uit ons fotograferend gezelschap heeft hem wel in het vizier gehad en op het knopje gerukt. Dus zijn we Leon allemaal bijgebeend, want die had de gekke vogel al eerder gefotografeerd. En dan nog met een vis in de bek, feilloos gelukt. We kregen daarenboven ruim de tijd om onze camera's te laten ratelen. Ook het uitzicht over de branding op het zwarte strand was adembenemend. En na de vogels kwamen ook de schapen aan de beurt. Na de inspannende klimpartij terug de afdaling ingezet en opletten bij elke stap in het verraderlijke lavazand.
Het was pure natuursensatie. De volgende belevenis was al even sensationeel: de ijslagune Jokulsarlon met zijn excentrieke ijsschotsen. Vanuit een amfibievaartuig konden we al dit moois vastleggen in beeld, maar niet zonder na elke opname de regendruppels van onze lens te hebben gewist. De volgende stop op onze trip was onze eigen private ijslagune, onbekend bij de toeristen maar daarom niet minder mooi. Het geluid van het krakende ijs en de vallende brokstukken: een exclusief schouwspel voor ons groepje dus.
Er nog was het feest niet gedaan. Een stop aan een oud kerkje met enkele oude huisjes waarvan de daken begroeid waren met mos, deel geworden van de natuur. Komt daar nog bij dat achter deze huisjes een enorme rotspartij met pieken, verhuld in de wolken, tot aan de hemel leek te rijken.
Moe van het verwerken van al deze mooie emoties konden we uiteindelijk een warme douche nemen in ons nieuw landelijk verblijf. Het lamsvlees smaakte heerlijk en toch was er nog energie voor een gezellige ambiance.
Lets hope we will meet again tommorow ...
Dikke zoen aan iedereen van
Leontientje X
All rights reserved ©
Geen opmerkingen:
Een reactie posten