Gulfoss...Geysir...Thingvelirr

Gulfoss water, water ....



















All rights reserved ©

Westmann ...kapitein ...saxofoon

Vroeg uit de veren...in een luxueze " Lexus " taxi naar de luchthaven, misschien in tegenstelling tot de meeste toeristen ..... geef mij maar die IJslandse traktor met aanhangwagen van een paar dagen geleden !
Daar voel je tenminste natuurelementen zoals wind en plagende regendruppels voor je camera, ruik je de zeelucht...paarden en de schaapjes.
Dus geen airco en lederen zetelbekledingvoor mij ... in IJsland toch niet.
We waren ondanks dit... in de kortse keren klaar voor de take-off naar de Westmann eilanden, eens terplekke in de cafetaria die dienst doet voor het ontvangen van de toeristen werden we verwelkomd met een aangrijpende documentaire over de vulkaanuitbarsting van 1963... sober, en aangrijpend.
We waren klaar voor de rondvaart van het eiland met zijn steile wanden, de biotoop en/of broedplaatsen van de massale broedvogels ( voor de soorten,meer info bij Karin )
Klik, klik ...klik, klik...,geweldig, weer die wind ... die zeelucht... en het krijsend verwerend gekrijs van de vogels... als bescherming of verwittiging voor die rare toeristen.

Gelukkig zijn we enkel maar op zoek naar het ultieme plaatje, en laten we ze onaangeroerd in hun biotoop.... neen, voor mij geen puffin of een ander vliegend voorwerp op mijn bord.
Het ritje dat daarop volgde was per autocar.. met zen negen , geen japanse toestanden dus!
We besloten de vulkaan te beklimmen en de kraterwand te fotograferen, de beklimming van de jonge kraterwand was geen sinecure ( Marianne ), de wind was er voor sommiggen teveel aan, samen met het opwaaiend stof en/of as... enkele vreesden zelfs voor een verkorting van hun levensduur ( Marianne ).
We eindigden waar het begon ... dit keer met een deugdelijk IJslandse champignonsoep en met het vliegerke terug naar Reykjavik, later op de avond lag er gebraden kip ( vliegen kiekens ? ) op mijn bord ... geen puffin dus, dat was beloofd !

Op naar Gulfoss morgen...











All rights reserved ©

Westmann albummeke...

All rights reserved ©

Broedvogels, telelenzen & krakend ...

IJs en gewrichten ...

Hoi de mannen en vrouwen...je hebt vast wel gemerkt dat ik deze blog verhaaltjes met een paar dagen vertraging aan jullie laat doorsijpelen, grotendeels omwille van het vele werk met het censureren van ... onze avontuurlijke avon(d)turen.
Hopelijk is jullie voorraad Kleenexkes nog groot genoeg, want zoals je ( een paar regeltjes verder ) zal merken " geef de mensen een vinger en ze nemen heel je hand "...
Vraag ik gisteren gewoon omwille van de objectiviteit en diversiteit een verslaggeske van de dag....staan ze de dag later er al meteen met een heus A3 formaat aan tekst !
Wat nog niet zo erg is, ware het niet dat ik niemand anders meer bereidt vindt, potdorie...
Misschien moet ik nu echt minder op de ontspanknop gaan drukken om terug zelf te schrijven, het censureren kost me immers meer tijd !
Dus misschien wel voor de laatste keer, het woord aan Marianne...

Het was alweer een rijkgevulde dag. Iedereen was mooi op tijd aan de ontbijttafel in het sympthieke hotelletje in Vik. Al vlug vertrok Gisly (onze gids/chauffeur) met ons naar het vrij ongerepte natuurgebied. Met de traktor en op een open hooiwagen hobbelden we over het terrein, eerst de gloeiende polders, daarna de zwarte vlakte met lavazand, zover het oog kon reiken. Toen kwamen we dichterbij de zee en onze klimpartij: op naar het domein van een groot aantal broedvogels. De hoge rotsen herbergen daar tal van zeevogels zoals een grote bruine soort meeuw: eigenlijk een roofvogel die ons zou aanvallen om de jongen te beschermen. Een kleinere soort witte zeevogels was allom tegenwoordig, maar vooral ... inderdaad papegaaiduikers. Iedereen uit ons fotograferend gezelschap heeft hem wel in het vizier gehad en op het knopje gerukt. Dus zijn we Leon allemaal bijgebeend, want die had de gekke vogel al eerder gefotografeerd. En dan nog met een vis in de bek, feilloos gelukt. We kregen daarenboven ruim de tijd om onze camera's te laten ratelen. Ook het uitzicht over de branding op het zwarte strand was adembenemend. En na de vogels kwamen ook de schapen aan de beurt. Na de inspannende klimpartij terug de afdaling ingezet en opletten bij elke stap in het verraderlijke lavazand.
Het was pure natuursensatie. De volgende belevenis was al even sensationeel: de ijslagune Jokulsarlon met zijn excentrieke ijsschotsen. Vanuit een amfibievaartuig konden we al dit moois vastleggen in beeld, maar niet zonder na elke opname de regendruppels van onze lens te hebben gewist. De volgende stop op onze trip was onze eigen private ijslagune, onbekend bij de toeristen maar daarom niet minder mooi. Het geluid van het krakende ijs en de vallende brokstukken: een exclusief schouwspel voor ons groepje dus.

Er nog was het feest niet gedaan. Een stop aan een oud kerkje met enkele oude huisjes waarvan de daken begroeid waren met mos, deel geworden van de natuur. Komt daar nog bij dat achter deze huisjes een enorme rotspartij met pieken, verhuld in de wolken, tot aan de hemel leek te rijken.
Moe van het verwerken van al deze mooie emoties konden we uiteindelijk een warme douche nemen in ons nieuw landelijk verblijf. Het lamsvlees smaakte heerlijk en toch was er nog energie voor een gezellige ambiance.

Lets hope we will meet again tommorow ...
Dikke zoen aan iedereen van
Leontientje X











All rights reserved ©

Puffins...

Beloofd is beloofd ..... We are back again !
Ook al is het hier ondertussen vrijdagavond 23.00 u, zijn we terug in Reykjavik sinds een uurtje of drie, en ben ik nu mijn avondmaaltje aan het verteren.
Of het dat ook zal doen zal de vraag maar zijn... weet je ...als ze je vertellen dat je de dag later om 07.00 u aan de hotelbalie wordt verwacht met pak en zak om effe over en weer naar de Westmann eilandjes te vliegen ... wat denk je... of ben ik gewoon verwend, rotverwend?
Ook vandaag hebben we weer een onvergetelijke en avontuurlijke tocht door de " Highlands" mogen genieten ... de Pol ( onze voorzitter ) zou zich hier zeker en vast thuis gevoeld hebben. Of hij ons evenwel even vaardig uit de nesten zou kunnen helpen hebben zoals die paar " toevallig " passerende fransozen .... daar heb ik mijn twijfels over.
Dat Dannonneke camionetje lijkt me immers niet in staat om onze vastgereden ( tja, hoe noem je zoiets ) 1 X 4 uit dat riviereke te sleuren.
Nu ik wil geen problemen met de Pol hé, ik denk dat hij me nog altijd kan verrassen ..... net zoals alles en iedereen hier...ook al gaat het meestal over natuurelementen.
Het is zelfs zo erg dat ik hier zo meteen een ongecensureerd verslaggeske ga laten verschijnen van ons dierbaar Marrianneke , één van onze lieve en deugdzame reisgenootjes en pannenkoekenbakster voor de Jozef.
Zelf heb ik er echt geen woorden voor ... ne mens zoals ik wordt er zelfs emotioneel van ...en m'n echte vrienden weten wat dat wil zeggen !
Ik kan nu al zeggen dat ik mijn hart verloren heb aan dit prachtig stuk , ongerepte natuur ..... geen witte stranden en palmbomen meer voor mij van nu af aan !

Neem een zakdoek ter hande en laat U meeslepen door het verhaal van Marianne ...

We zijn de dag begonnen met het wezenlijke van Ijsland: de ontboezemingen van het binnenste van onze aarde. Gelukkig niet zoals de recente erupties van de inmiddels beroemde vulkaan. Nu waren we op een plaats waar de vriendelijke uitingen van Moeder Aarde zich blootgeven: kleine kolkende blubbermassa's met dampende zwavelgeuren die zich tussen de plantjes op de bergflanken manifesteren. Hier liepen we tussen om het te ondergaan voor onszelf en om het vast te leggen – ook voor onszelf – maar wie weet voor wie nog allemaal; vooral voor onze fotoclub natuurlijk. Zo delen we onze ervaringen op een artistieke wijze ... en als het effe kan behalen we er ook nog punten mee op een fotowedstrijd – dat laatste dan voor de ambitieuzerikken. Niemand heeft ditmaal zijn schoenzolen verloren, zoals verleden jaar wel het geval was.Het goeie weer bleef van de partij. Op naar de eerste waterval die we wilden bewonderen. Maar eerst een heuse picknick, klaargemaakt door onze gids Gisli (met hulp van zijn vriendin, naar we vermoeden). Zo'n picknick met zicht op de waterval:je moet het maar kunnen. Daarna 'ondergingen' we deze natuurlijke krachtcentrale. Enkelen wandelden zelfs achter het watergordijn wat ze met een nat pak moesten betalen.
Dan rijden we weer naar een nieuwe belevenis. Een rasechte stevige amfibiewagen anno TweedeWereldoorlog, met dito stevige machinist wacht ons op. Maar ook de Duitse delegatie wass erbij, zodat de boot vol zat. Over het zwarte strandzand ging het naar de grote rotsformaties die het strand afbakenen. Vogelnesten alom: die beestjes vroegen zich waarschijnlijk af waarom ze zo nodig moesten gestoord worden, en dan nog midden de broedtijd. Een ontstuimige branding maakte het vertoon nog intenser. En alweer werden we verwend met een snoepje midden dit natuurgebeuren: 'Love Balls' zijn typische Ijslandse ronde cake-ballen met een luchtige hap, zodat ze onmiddellijk naar 'nog' smaken. Chocomelk en koffie erbij: heel de meute kon het apprecieren. Die Ijslanders weten wel te genieten. Daarna nog effe freewheelen in de omgeving van het zwarte strand met de stilte van de natuur oorverdovend in de oren ... gelukkig hielden onze Duitse vrienden afstand. Dan retour met de puffende amfibie naar haar stelplaats. Ook daar was weer wat pure natuur te beleven, en dan nam Gisli ons mee naar boven op de rotsen voor een panoramisch uitzicht op het zwarte lavastrand waarbij de witte branding zorgde voor een fel contrast. De vogelpopulatie was hier ook weer van de partij. Leon had weliswaar een papgegaaienduiker voor de lens, en niet zonder prachtig resultaat. Iedereen stom verbaasd natuurlijk ... of was het ook een tikkeltje jaloezie ?
Karin dacht toch wel dat Leon zijn puffin een visje in de bek had gestoken. Nee dus.
Zoveel indrukken heeft deze dag gebracht: werkelijk onze verwachtingen bewaarheid. Ijsland is puur natuurland. Een nieuwe uitdaging voor morgen: de clubleden willen de ultieme puffin-foto.
En voila Karin vraagt en Leon draait voor alle puffin en vogelliefhebbers!


Morgen trakteer ik jullie zeker op wat meer beeldjes, voor nu hou ik het voor bekeken ...binnen 5 uurtjes moet ik hier uit dat aanlokkelijk bedje hier .
Op naar Westmann !

All rights reserved ©

Op naar het licht...

Departure time 22.30 Brussels
Arrivaltime 01.30 Reykjavik

En op de tonen van mijn steeds wederkerend begeleidend reismuziekje ...
M People ... "My Fantasy" hoog boven de wolken.
Geen fantasie maar wereldse realiteit, een waanzinnig innerlijk vredig gevoel om het licht te zien toenemen naarmate we ons einddoel naderen ... hoe beschrijf je zoiets ?
No time for it ...
Na mijn eerste dagje Reykjavik, de boottocht met de Puffin express, en mijn eerste walvis met gegrilde aardappeltjes op het menu,valt het me lastig om hier nog wat zinnige dingen neer te pennen.
Laat me gewoon gerust vertellen dat het overweldigend is, anders .... heel anders.
So different dat ik voor morgen al "Puffin" op het menu heb staan ....... gerookte dan nog wel , zeg nu zelf?!
Op naar Vik nu ... Jokulsarlon en vele, vele andere ... eerst snel een uurtje of zes proberen te slapen in klaarlichte dag.
Het zou natuurlijk een onrecht zijn om geen tipje van de fotosluier op te lichten ... snel een kleine greep uit de eerste dag met mijn eerste 700 picskes...














All rights reserved ©

PS.Voor de fanatiekelingen van deze blog ?!
Het zou wel best een paar daagjes kunnen duren eer we terug online geraken ........... so be a little patient, reden temeer om ernaar uit te kijken zou ik zo zeggen ...
See you all